“ ‘Wat is leven eigenlijk?’ vroeg de Beer laatst aan de kever.
‘Leven is datgene wat jij ervan maakt Beer,’ antwoordde de Kever, ‘of eigenlijk niet wat
je ervan maakt als wel hoe je ertegenaan kijkt, dat is leven.’
‘O, en hoe weet je dat dan zo zeker?’ Beer krabde zichzelf achter zijn oor.
‘Dat weet ik omdat mijn waarheden, samen met de waarheden van vele anderen, mijn verhaal vormen, en daarmee mijn kijk op leven.’
‘O, maar zijn waarheden in dat geval dan wel waar?’
‘Voor sommige zielen wel Beer, voor sommige zielen wel’ ”
– Inge, 9 jaar

Soms zie ik mezelf als vijf jarig meisje. De wereld groot, mijn angst ervoor vele malen groter. Onbewust ben ik ervan overtuigd dat mezelf uiten me meer pijn zal doen dan het met goeds op zal leveren. Als gevolg hiervan uit ik mezelf niet, belicht ik hoogstens hoe je iets zou kunnen zien op verschillende manieren. Ik weet meestal niet wat ik ergens van vind of hoe ik iets zie, dat geeft de veiligheid dat anderen mijn mening niet zullen vervormen en tegen mij zullen gebruiken.

Uit angst voor de emoties van anderen, en uit angst niet mezelf te kunnen zijn, sluit ik mezelf af. Maar ik bereik het tegenovergestelde: door mezelf af te sluiten komt alles nog heftiger binnen en kan ik juist niet mezelf zijn. Mensen zien niet dat hetgeen zij op mij over willen brengen voor mij allang te veel is. Omdat ik er niet zichtbaar op reageer. Daarom denken ze dat ze het nog veel harder moeten brengen waardoor ik me vervolgens meer terug trek.

Als de wereld me teveel wordt ga ik naar de paarden. Dat is de plek waar ik compleet mezelf kan zijn en vanuit daar een connectie aan kan gaan met een ander wezen. Het geeft me een gevoel van verbondenheid, van groter zijn dan mijn lichaam. Alsof ik tegelijkertijd mezelf én de hele wereld ben en die wereld door mijn ogen naar zichzelf kijkt. Die verbondenheid die ik bij de paarden voel, daar ben ik ook naar opzoek met mensen.

Door te kijken naar de wereld heb ik geleerd dat mensen allemaal hun eigen perspectief, hun eigen waarheid hebben. Gevormd door de hun unieke ervaringen en persoonlijkheid.
Dit maakt anderen zo verschillend en uniek – en toch, in de essentie, ook hetzelfde.

Mijzelf zijn en mezelf uiten zijn onlosmakelijk verbonden. Door mezelf niet te uiten onderdruk ik wie ik ben en scherm ik me af van de wereld. Ik werp onbedoeld een schaduw over de wereld waar ik mezelf vervolgens weer in terug trek. De muren van zelfbescherming die ik voor mezelf gebouwd heb belemmeren me de rest van de wereld te kunnen zien. Het gaat zo niet langer en daarom breek ik deze wereld af: opzoek naar een nieuwe wereld waarin ik mijzelf kan zijn en vanuit daar connecties aan kan gaan met anderen, met de wereld. Ik vind dit doodeng omdat ik die nieuwe wereld niet kan zien. Deze wereld achter me laten voelt daarom als van een imaginair flatgebouw springen.

Niemand houdt me vast en toch val ik niet. Door mezelf open te stellen word ik juist beter begrepen door anderen. Daarnaast merk ik ook dat anderen zich ook open gaan stellen naar mij toe. Jezelf zijn inspireert anderen om ook zichzelf te zijn. Daardoor ontstaat er een veel diepere vorm van communicatie dan ik voorheen voor mogelijk hield. Hierbij vervallen meningsverschillen en wordt er plaats gemaakt voor een woordeloze connectie die voorheen niet bestond. We ervaren dat iedereen in de essentie hetzelfde is en toch zo verschillend.

Ik houd ervan om andere mensen gelukkig te zien en denk dat jezelf zijn belangrijk is om gelukkig te zijn. Mensen die werkelijk zichzelf zijn, stralen. Zij worden niet belemmerd door wat-alsgedachten en trekken zich niet uit zelfbescherming terug uit de wereld.

Mijn passie is om zo vertrouwd mogelijk te raken met mezelf, zodat ik de wereld in de ogen kan kijken en zij dan ook terug kijkt. Zodat wij in elkaars ogen kunnen kijken we en elkaar dan werkelijk kunnen zien.


 *My Autobiography [song] (2009). Janis Ian.

Advertisements